Sabahın sessizliğinde yalnızım, içimde eksik bir şükürle geldim sana.
Sabahın sessizliğinde yalnızım,içimde eksik bir şükürle geldim sana.Son günlerde adını az andım;bunu en çok kendi susuşumdan bildim.
Pencerenin önünde suyu unutulmuş çiçek eğilmiş,yine de ince bir tomurcukla ışığa dönmeye çalışıyor.Ben de öyleyim, Rabbim; ihmalimle kurumuşkensenin nimetin hâlâ içimde bir yerden açmak istiyor.
Merhamet et bana, suçumu büyütmek için değil,sensiz kaldığımda ne kadar eksildiğimi bildiğim için.Günahlarımı bağışla; unuttuğum her iyiliğio çiçeğin sabrında yeniden duyur kalbime.
Tam o sırada bir kuş geçiyor sabahın içinden,kimse öğretmemiş gibi, zorlanmadan anıyor günü.Benim dilim ağırsa, isyanım söz arıyorsa,sen onu da hoş gör; yumuşat, sana döndür.
Verdiğin nimetleri saymaya gücüm yetmez,ama her küçük işaret beni yeniden şükre çağırır.Yüce Tanrım, seni unuttuğumda bilesevginle bana kendini hatırlat.
