Sabahın sessizliğinde yalnızım, içimde eksik bir şükürle geldim sana.

Sabahın sessizliğinde yalnızım,
içimde eksik bir şükürle geldim sana.
Son günlerde adını az andım;
bunu en çok kendi susuşumdan bildim.

Pencerenin önünde suyu unutulmuş çiçek eğilmiş,
yine de ince bir tomurcukla ışığa dönmeye çalışıyor.
Ben de öyleyim, Rabbim; ihmalimle kurumuşken
senin nimetin hâlâ içimde bir yerden açmak istiyor.

Merhamet et bana, suçumu büyütmek için değil,
sensiz kaldığımda ne kadar eksildiğimi bildiğim için.
Günahlarımı bağışla; unuttuğum her iyiliği
o çiçeğin sabrında yeniden duyur kalbime.

Tam o sırada bir kuş geçiyor sabahın içinden,
kimse öğretmemiş gibi, zorlanmadan anıyor günü.
Benim dilim ağırsa, isyanım söz arıyorsa,
sen onu da hoş gör; yumuşat, sana döndür.

Verdiğin nimetleri saymaya gücüm yetmez,
ama her küçük işaret beni yeniden şükre çağırır.
Yüce Tanrım, seni unuttuğumda bile
sevginle bana kendini hatırlat.